حوريتي
هزيت رأسى ودخلت اوضتى وانا بعيط، حاسه انى هطلع من ضغط هدخل فى تانى، انا مش عارفه إللى اسمه رحيم ده عاوزنى ليه وليه اختارنى انا، اكيد فى هدف من وراه، بس انا مش حمل معامله قاسيه ووجع تانى. تعبت من التفكير ونمت، معرفش مر قد ايه، وصحيت لقيت فستان فرح كان شكله جميل محطوط على السرير، ومرات ابويا بتبصلى بحقد.
انتصار بحقد:
— رحيم بيه بعتلك الفستان ده، بكره تبقى جاهزه علشان هتغورى من وشنا وتروحى لجحيمك التانى.
بصتلها بصدمه وخوف واضح:
— ج جحيمى؟
انتصار بسخريه:
— اومال فاكره ايه؟ هيعاملك على انك مراته؟ لا يا حلوه فوقى، انتى هتكونى مجرد خدامه، هيتسله بيكى يومين ويرميكى وبعدها هجوزه بنتى زينب، وهرجعك خدامه عندى بعد ما رحيم بيه ياخد إللى هو عاوزه منك. وابتسمت بشماته وطلعت.
وانا لسه بحاول استوعب إللى قالته، معقوله هيعمل كده؟ يعنى هو هيتجوزنى تسليه؟ لا انا مستحيل اسمحله يقرب منى، انا اموت ولا انه يقربلى، مستحيل. فضلت اعيط بقهر، انا معرفش انا بيحصل معايا كده ليه، ليييه.
فى مكان آخر فى فيلا اقل ما يقال عنها انها قصر فخم، يقف ذلك المغرور وهو يتذكر تلك الحوريه التى أخذت عقله من النظره الأولى، وهو ينوى على فعل شئ لها. قاطع تفكيره صوت تلك المرأه الاربعينيه.
— رحيم بيه، حضرتك تامر ب اى حاجه تانى؟
رحيم بجمود:
— لا، تقدري تمشى.
— حاضر يا بيه، بعد اذنك.
رحيم شاورلها بايده انها تمشى وقعد على الكرسى وهو سرحان.
رحيم:
— حوريه رحيم نصار، ده هيكون اسمك من النهارده، واوعدك انه انا إللى هغير مصيرك بايدى يا حوريه. وابتسم ورجع كمل شغل.
مر يومين وانا محبوسه فى اوضتى، والنهارده هبقه على اسم الشخص ده رغم انى معرفش عنه حاجه. لبست الفستان وطلعت لقيته قاعد وهو لابس بدلته السوده، كان جميل اووى، جماله ساحر. بصلى وابتسم وانا كنت ببصله بخوف.
— بارك الله لكم وبارك عليكما وجمع بينكما في خير.
اول ما سمعت الجمله ديه وقلبى وقع، كنت هموت من الخوف، يعنى خلاص هطلع من ضغط ابويا ومراته هدخل على ضغط الشخص ده. كان جسمى بيترجف والدموع ماليه عنيه، لقيته قام وقرب منى وهو بيهمس فى ودانى بصوته القوى المخيف.
— مبروك يا حوريه.
هو قال حوريه؟ ايه ده، اول مره اعرف انه اسمى حلو بالشكل ده.
بعد عنى وهو بيبص فى عيونى، يالهووى عيونه قمر يا جماعه، ثوانى هو عيونه لونها ايه؟ بنى؟ لا فيروزى؟ فضلت مركزه فى عيونه، طلع لونهم رمادى. ياختى ايه الجمال ده.
